هر سخن به یک منزلت نیست
در میراث فقهی، میان فتوای معتبرِ مرجع، و بحث استدلالیاش، و خطاب عمومیاش، و میراث مکتبش تفاوت است. این بات بر همان تمایز، ساختاری برنامهریزی شده: هر متن در آرشیوش به لایهاش برچسب خورده، و پاسخ، هر لایه را در جایگاه خودش مینگرد.
فتوای معتبر
اجوبةالاستفتائات و آنچه در حکم آن است. تنها همین، منبعِ پاسخ عملی است و عیناً با منبع و صفحهاش نقل میشود.
دلیل علمی
تقریرات درس خارج و حواشی فقهی. در جایگاه بحث و استدلال، با انتساب دقیق ارائه میشوند، با هشداری همیشگی: آنچه عملاً معتبر است، همان است که در اجوبةالاستفتائات آمده.
اندیشه و خطاب او
خطبهها و بیانیهها و سخنرانیها — منبع مسیر فکری و معرفتی در منظومه.
مکتب فکری او
آثار اعلامِ مکتب — امام روحالله خمینی، علامه طباطبایی، شهید مطهری، شیخ مصباح یزدی و دیگران — منحصراً به نام صاحبانشان نسبت داده میشوند و به ایشان (رض) نسبت داده نمیشوند، و جایگاهشان در منظومه ایشان، در صورتی که متون آن را مستند سازند، روشن میشود.
متون حاشیهدار: آنجا که متنِ عالمی و حاشیه عالمی دیگر در یک کتاب گرد میآیند، آرشیو هویت هر یک را نگاه میدارد، پس بات هر سخن را به صاحبش نسبت میدهد، و هنگام تعارض، حاشیه را بر متن مقدّم میدارد.
منابعِ مستحدثات
وبگاه رسمی و کانالهای معتبرِ مشخص، با ترتیب اعتبارِ صریح، و هر خبر با تاریخ و پیوندش به منبعش نسبت داده میشود.
انتساب دقیق، پیش از آنکه ویژگیای فنی باشد، امانتی علمی است.
← میراث فارسیِ ترجمهنشده چگونه نگریسته میشود؟
پاسخها ارشادیاند و جایگزین دفتر استفتائات شرعی نمیشوند.